De vergankelijkheid van de verandering

Bij dit project hebben we in eerste instantie met de klas gespeeld met woldraad en verdunde Oost-Indische inkt. Door het woldraad naar beneden te trekken tussen twee vellen papier, kunnen er hele interessante organische vormen ontstaan. Door hier vervolgens met potlood in te tekenen kun je het beeld nog meer laten spreken.
Door de vergankelijkheid van de verandering aan de kaak te stellen krijg je eigenlijk een contradictie. Er is altijd verandering. Maar is dat wel zo? Lopen we niet met z’n allen zo langzamerhand steeds meer tegen hetzelfde aan? Denken we dat er dingen veranderen, maar vinden er tegelijkertijd misschien cyclische herhalingen plaats? Bestaat er wel zoiets als vooruitstrevendheid in een wereld waar zoveel individualisme uit spreekt. Is er niet een groter geheel nodig om verandering te veroorzaken?